Het was warm dus het zwembadje staat buiten en we gieren en lachen er op los. 5 kleine kindjes staan dan ook gewillig klaar op te spelen en wachten tot je met een volgende uitdaging komt. Zwieren in de lucht, ronddraaien, als is leuk voor hun. Ik, tante jeeeeeeeein, doe dan ook gewillig mee. Manlief is niet mee deze keer, hij moest voetballen dus was zelf gereden. Naar de zus is een klein stukje, een dik half uur rijden.
Eten loopt ten einde, kinderen worden moe en ik heb plots pijn in mijn rug. Al ben ik zelf een panikeur, maak ik me er niet druk om en beslis ik een einde te breien aan mijn bezoek. Naarmate ik verder naar huis aan het rijden was, werd te pijn zo erg dat ik niet wist of ik thuis ging raken. Elk stukje was een stukje gewonnen, en uiteindelijk zie ik ons huis verschijnen. Pijnstiller genomen en mijn bed in. Hey, ik ben geen. 20 meer, misschien gewoon te druk bezig geweest met de kinderen, morgen zal het wel weg zijn!
Maar dat was niet zo. Ik lig nog in bed als mijn vrind vertrekt naar het werk, ik heb op maandag altijd vrij. Ik stond op, nog veel pijn, maar dacht met wat rondlopen dat het beter ging gaan. De pijn trok van mijn onderrug naar mijn benen en het werd erger en erger. Dus sla ik in paniek. Ik ga liggen in de zetel maar niets hielp. Dokter bellen dan maar. Na een half uurtje stond mijn huisdokter aan de deur met een zucht. "Wat is er nu zo dringend?" Zegt hij en wandelt naar binnen. En ik die dacht dat ik een slechte dag had.
Ik leg hem uit dat ik uitstralende pijn had in mijn onderrug, bijna niet kon staan noch bewegen. Eureka! Een acuut verschot. Voltaren spuit in de rug, als het de dag erna niet beter is dan mocht ik bellen en gaf hij me een nieuwe, rusten en toch ook wat wandelen is de boodschap. Betalen en hup hij was er mee weg. En ik? Zoeken online what the hell een acuut verschot was. Dit was nieuw.
De dag erna ging ik terug werken, werkte op dat moment als verkoopster in een tuinwinkel, pijnstillers in de aanslag en ik heb me door de dag getrokken. Toen waren mijn bazen nog blij dat ik niet zomaar thuis bleef. Ik ben niet iemand die snel thuis blijft, maar de pijn was niet te houden.. Na een week was er dan ook geen verbetering . Terug naar de dokter.... Nu dacht hij dat het misschien een hernia was. Afspraak in het medisch centrum voor een ct scan van mijn sig gewricht. Waar volgens hem de pijn ligt.
Sig waaaah?? Zegt u?
Het sacro-iliacaal gewricht (SI-gerwicht) is het gewricht tussen de darmbenen en het heiligbeen.
Maar... De scan wees op niets. Buiten een lichte verkalking op mijn heup, wat niet zo dramatisch is, was alles oke. Dit was het dus niet. Dan maar een reeks kine doen zegt de dokter. En zo gaan we verder en verder..
